به گزارش روابط عمومی بنیاد آلاء و به نقل از واحد ارتباطات و جذب مشارکتهای خیرماندگار، در ابتدای جلسه آقای مهدی توسلی به عنوان مدیر «مرکز فرهنگ نیکوکاری خیر ماندگار»، نکاتی چند از فرآیند جشنواره تا به امروز را ارائه کردند. ایشان با اشاره به آمار آثار ارسالی، نحوهی دستهبندی آنها و تلاشهای دبیرخانه، روند جشنواره را تا روز اختتامیه توضیح دادند.
در ادامه جلسه، استاد حسن غفاری به عنوان دبیر جشنواره از اقدامات خود در فرآیند کار توضیحاتی ارائه دادند و اشاره کردند:«از ابتدای همکاری من با مرکز فرهنگ متوجه شدم که در اینجا، ایمان راسخی برای گسترش نیکوکاری وجود دارد. از طرفی من از ابتدای جشنواره آمار آثار ارسالی را دارای ارجحیت نمیدانستم، بلکه تکرار همین کلمهی نیکوکاری در میان اذهان عمومی برایم مهم بوده است. برای مثال من که در حملونقل عمومی و بین مردم حضور دارم، کلمه «تشکر» را کمتر میشنوم. انگار در فرهنگ ما رسم قدردانی کمرنگ شده و مفاهیم نیکوکارانهای مثل احترام به بزرگتر از بین رفته است. بنابراین به سمت این جشنواره رفتیم تا در این جریان نیکو خبرساز باشیم. خوشبختانه ما نشستها، مصاحبهها و گفتگوهای خوبی با خبرگزاریها داشتیم که باعث امیدواری برای ادامه راه خواهند بود.»
نیکوکاری یک صفت است
ایشان در جهت تبیین مفهوم نیکوکاری اضافه کردند:«بنده به طور مستمر از عکاسان میپرسیدم که نظرشان را راجع به این جشنواره بگویند. آنها اشاره میکردند که نیکوکاری یک صفت است و به علت اینکه جنبهای عینی ندارد و غالباً باید برای آن عکس تولید کرد، پس هنرمندی نمیتواند به سراغ ارشیوهایش برود و از آنها عکس ارسال کند. بدین ترتیب عکاسان در وهلهی اول، نیکوکاری را به شکلی پیچیده نگاه میکردند؛ درحالیکه به نظر ما هر صفت و کاری که فرد را به انجام یک کار انسانی سوق بدهد و او را در جامعه مفید و اثرگذار میکند، نیکوکارانه است.»
جریانسازی مفاهیم نیکوکارانه در کشور
استاد عباس میرهاشمی با ذکر اهمیت مرکز فرهنگ خیر ماندگار در جریانسازی مفاهیم نیکوکارانه در کشور ادامه دادند:«عکاسی میتواند به دیده شدن مراکز خیریه و فعالیتهایشان کمک کند. این مستلزم آن است که فقط عکاس و عکس دیده نشود و مکانی که در آن عکاسی صورت میگیرد نیز دیده شود. از طرفی اگر موضوعی عکاسی شده، سعی کنیم به دنبال سوژه باشیم تا به نتیجه برسد و به حل مشکلی بیانجامد.»
در ادامه سخنان استاد میرهاشمی، آقای توسلی سعی کردند نقش مرکز «فرهنگ نیکوکاری خیر ماندگار» را تبیین کرده و درباره فرآیند برگزاری جشنواره طی سالهای آتی و نحوه برگزاری اختتامیه و فروش آثار، نکاتی چند را ایراد کردند.
مخاطب نخبگانی و عام جشنواره ملی عکس نیکوکاری
همچنین ایشان ذکر کردند:«جشنوارهی عکس به لحاظ رسانهای از جشنوارههای دیگری که ما با موضوع نیکوکاری داشتیم، بهتر است. علت آن این است که مخاطب آن هم جامعه نخبگانی است و هم جامعه عام. مرکز فرهنگ خیر ماندگار می تواند با توجه و عنایت به اقتصاد فرهنگ و هنر از آثار نیکوکارانه حمایت کند و در این راه واسطهای باشد برای به نتیجه رسیدن جریانهای نیکوکارانهای که از یک عکس شروع شده است. این بدان معناست که اگر تنها یک جشنواره برگزار نشود و بعد از آن آثار و هنرمند رها شود بلکه باید تا دورهی بعدی جشنواره از آثار سفارشگیری شود، بورسیه داشته باشند و برنامهها و کارگاههای پسینی وجود داشته باشد.»
علاوه بر آن آقای توسلی خاطر نشان کردند:«باید توجه داشت که نیکوکاری در جامعهی ایرانی سابقهای چند صد ساله دارد و ارتباطی با دین و زمینههای مختلف قومیتی نداشته است. برای مثال از زمان زرتشتیان، وقفهای بسیاری در قالبها و زمینههای مختلف در ایران داشتیم اما با توجه به این پیشینه اقدامات کمی صورت گرفته است.»
دستاورد مهم جشنواره ملی عکس نیکوکاری
استاد غفاری در ادامه سعی کردند نقش مرکز فرهنگ نیکوکاری خیر ماندگار را پررنگ کنند:« طی ده روز گذشته، هر گروه مرتبط با عکاسی و شبکههای اجتماعی آنها را که رصد میکردی، میتوانستی جشنواره عکس نیکوکاری را ببینی و به نظر من این دستاورد مهمی برای جشنواره بوده است. درواقع این رواج فرهنگ نیکوکاری در بستر جامعهی هنری را باید به فال نیک گرفت. به همین جهت باید در بین دورههای مختلف جشنواره، اهمیت پرداخت به این مفاهیم در میان اذهان جامعهی هنری کمرنگ نشود، به نیکوکاران برتر در همه زمینهها مراجعه شده و از آنها کمک گرفته شود تا برنامهها و کارگاههای مختلف برگزار کنیم.»
استاد داریوش محمدخانی نیز با طرح نکات مهمی به نظرات استادان حاضر در جلسه صحه گذاشته و گفتند:«بنده یک تجربه جالب در یکی از مراکز حمایت از نابینایان واقع در تهران داشتم. آنها دعوت کردند تا برای این افراد عزیز کارگاه عکاسی برگزار کنم. طی این تجربهی ناب درک کردم که عکاسی و ارزشآفرینی در عکسهای آنها، خیلی بهتر از استانداردها است. این نمونه برای طرح این مسئله بود تا بگویم دوستان عزیزی که با نیازهای ویژه هستند، لوحهای سفیدی برای پرورش و استعدادیابی در هنرهایی مانند عکاسیاند.
مارکتنیگ آثار عکاسی
نکته مهم دیگر این است که فروش و ارائه آثار عکاسی، ۷۰ درصد امر را در برمیگیرد و باید دانست مارکتینگ عکاسی با مارکتینگ هر هنر دیگری متفاوت است. میتوان برای آگاهی از روند مارکتنیگ آثار عکاسی، از جشنوارههای خارجی و داخلی برتر کمک و مشاوره گرفت تا در این راه همراه ما باشند. من به عنوان یک استاد در دانشگاه سعی کردم به اندازهی خودم به دانشجویان کمک کنم تا آثارشان را به شکلی آکادمیک به فروش برسانند. نمیتوان به دانشجویان و مبتدیان گفت که ما به شما اصول هنری را یاد میدهیم، اما نحوه ارائه آثارتان را آموزش نمیدهیم. چاپ و تولید عکس، با ورود آن به بازار و نحوه ارائهاش بسیار متفاوت است. به طور کلی آسان است اگر بگوییم گه آثار در نمایشگاه در معرض دید عموم دربیایند، اما درنهایت این عکسها باید در فرآیند یک پروژه تعریف شوند و به فروش و سوددهی برسند.
نکته حائز اهمیت دیگر این است که باید در کنار شرح هر عکس، یک قسمت مخصوص نوشتن داستان آن و فرآیند رسیدن عکاس برای کشف سوژهاش درنظر گرفته شود. بدین شکل کسانی که میخواهند راه عکاسان برتر را ادامه دهند، با موانع و مشکلات بر سر راه آن عکاس را آشنا شده و میفهمند چگونه به هدف خود دست پیدا کنند. درواقع باید داستان عکسها به مقالات معتبری تبدیل شوند تا چراغ راه آینده هنرمندان بعدی باشند.»
شناسایی مصادیق مفهوم نیکوکاری
استاد فرهاد سلیمانی نیز با تأیید سخنان دیگر حاضرین گفتند:«درست این است که تا به اینجا از فرآیند جشنواره آسیب شناسی اصولی صورت بگیرد تا بتوان به نحوه برگزاری دورههای بعدی آن فکر کرد. به علاوه باید توجه کرد که مفهوم نیکوکاری چه مصادیقی دارد. به طوریکه هم باید در سطح عام و هم در سطح متخصصان، نوع بروز و سمت وسوی جشنواره مشخص شود. بنابراین باید در جلسات داوری، یک کارشناس آشنا با نیکوکاری باشد تا به سمت درست این مفهوم رهنمون شویم.»
در انتها نیز مصوبات جدیدی برای به پایان رساندن اولین «جشنواره ملی عکس نیکوکاری» به امضای استادان رسید تا در آیندهای نزدیک به اجرا دربیایند.
دیدگاهتان را بنویسید